Biz dosttuk çünkü; bir nehirdi bizi boğan, boğuldukça boğulduk, gerçekten ve gerçekle vurulduk. Yaralarımızı beraber sardık sonra da tuz bastık. tuz buz olmuş hayatlarımızdan yorulduk.
Biz dosttuk çünkü; dostlar bu günler için vardır diye sırtımızı sıvazladık ama ağladık ve güldük. Gülücükler gözyaşlarımızla boğulsa da biz yine vardık, "varız" diyebildik. Niceleri vardı buna aldırış etmedi, biz yine, yine, yine ve yine güldük.
Biz dosttuk çünkü; aşklarımız vardı bizim ve hep onları anarken yaklaştık, kenetlendik. Belki de bizi bağlayan onların acısıydı. En çok bu noktaya takıldık. Saatler yetmedi, günler yetmedi, kağıt kalem yetmedi. Bir dünya, bu evren yetmedi, biz birbirimize yettik.
Biz dosttuk çünkü; burada, bu odada, aynı mendille sildik hüznü ve kederi, aşk kramplarını ve arta kalanları, komodinin üzerinde kalmış anıları ve sandıktaki umutları.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder