Bir gece ansızın tak etti. Dedim ki seviyorsan git konuş abi :) gittim konuştum. İçten ve en saf haliyle hiç çekinmeden dedim ki;
"Saçma sapan bir şehre hapsoldum, mütemadiyen seni düşünüyorum, ezikliğim üzerimde bir de kalkmış sana dert yanıyorum."
Şaşırdı haliyle inanmadı belki de altında başka nedenler aradı bilmiyorum. Umurumda da değil açıkçası. Çünkü neredeyse 2 yıldır ne yüzünü gördüm ne de sesini duydum. Acaba böyle bir şey gerçek olabilir mi diye düşünmesi normaldi. Sonra dedim ki;
"Görüşmediğimiz onca zamandır içimde tutuyorum seni, çok acayip bir şey bazen çok yoğun bazen hayal meyal..."
Bu kadar açık bir itiraf...
Bir arkadaşıma bahsettim direk "booty call" dedi.
Ulan farklı şehirlerde yaşıyoruz ne "booty"si ne" call"u dedim. İnanmadı "ergeeeeen" dedi bana. 30 yaşında ergenliğime isyan edesim geldi. Fakat durum gerçekte böyle değil. Çünkü insan ne yaşadığını bilir. Ha bu arada dedim ki seni çok ifşa ederim blog aleminde rezil olursun. İnanmadı bana. Neyse bu defalık affediyorum, bir dahaki sefere facebook adresinin linkini koyabilirim ayağını denk al kamy ;)
Kafanı yastığa koyup hayallere dalarsın ya, biz bir avuç hayalden ibarettik aslında gerçekleşemedik...
"Yine kendi kendime sormadan duramadım,
Niye seni böyle istiyorum diye bulamadım."
Ne tuhafız. Ne anlaşılmaz, ne karışığız.
Aslında sevmek, aşık olmak özünde hiç de bencil olmayan duygular.
Ait ya da sahip olmak değildir sevmek...
Ben de öyle sevdim galiba.
Ve böyle sevmeye devam edesim var.
Kokusuna hasret, gözlerine tutsak ama hep uzakta.
Ve işin en garibi çok gerçek.
NOT: Aşk ağlatır, dert söyletir. Vay arkadaş ne dertli çıktım haaa...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder