KıRıLDıM

Hiç kimse değişmez. Değişmesini ummak hataymış maalesef bunu 28 yaşımda anlıyorum.

Acı her yaşta aynıymış.

Kaçıp gitmek istiyorum buralardan. Ama kaçmak da çözmüyor hiçbir şeyi.

Bir oda ki içinde hapsoldum. Çıksam yollar büyür, ayağım kayar düşerim.

Şu dünyada gerçekten huzur var mı?

Hiç kimsenin hiçbir şeyi değilim ama kendim bile olamıyorum. İzin vermiyorlar.

Dün öyle sözler duydum ki hayatım boyunca asla unutamam. Ama bir şey var anlatamıyorum.

Hiç iyi gelmedi burası bana. Asla olmayacağım bir biçim almaya çalışıyorum boşuna.

Ait değilim parçası hiç değilim.

Nefes alamıyorum artık. Kimsesi yokmuş gibi hissedince insan neye sığınır?

İçim çok acıyor sandığım kadar güçlü değilmişim demek ki.

Kimseden hiçbir şey istememe rağmen sürekli bedel ödemekten yoruldum. Belli ki ölünce kurtulacak dünya benden..