Mail, mail, mail. Son 3 günde 15e yakın mail attım. Sanırım kendimi böle daha kolay ifade ediyorum. Küçükken de mektup yazardım. Yazmak söylemekten daha kolay geliyor. Yazarken bir önceki cümleye dönüp kontrol edebiliyorsun ama konuşurken öyle olmuyor maalesef.
Yalnız yazarken bir şey fark ettim. Karşında seni son kelimeni bitirene kadar dinlemeye mahkum bir monitöre bakarken insan yazdıkça yazıyor. İçinden geçeni en ince ayrıntısına kadar cümlelere işliyorsun. Tabi yüz yüze iletişimin yerini tutmuyor, bir fincan kahve eşliğinde yapılan fiskoslar kadar tatmin edici de değil. Yine de iyi bir psikologla yapılan verimli bir seans gibi rahatlatıyor. Bu yüzden bu kadar blog var anladım ben.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder