YaPaMaZSıN

O evin kapısını çalamazsın sen.

Hani şair diyordu ya; “O kocaman bir devdi minnacık bir kadın sevdi”

Açamazsın yüreğini,

Sevmeye kabiliyetin yok ki!

İçinde yaşadığın onca deprem onca sarsıntı da bundan ya.

Ve bu yüzden pişmanlıklarının sonu gelmez hiç.

Ve bu yüzden geride bıraktıklarından özür diler durursun.

Ve yüzden dinlediğin her şarkıda dökülür gözyaşın.

Ve bu yüzden dilin damağın kurur nefesin kesilirken

Salyan akar öbür yandan.

Ve hep arayacakmışsın gibi bir halin var.

Arayıp arayıp bulamayacakmışsın gibi.

Bulunca anlamazsın zaten.

Anlayabileceğin bir şey değil çünkü sevmek.

Yani aşkı yaşamak herkesin harcı değildir.

O şansını yıllar önce kaybetmişsin sen.

Mantığın her şeyin önüne geçmiş.

Oysa düşünmek sevmek için fazla bilmez misin?

Sıradan bir Pazar sabahı gözünü açıp içini dökebilirsin belki sayfalarca.

Üzülür, dert yanarsın, suçunu da itiraf edersin belki ama;

Dokunamazsın gerçek bir duyguya.

Ellerin uzanır ama tutamazsın avucunda, sıcaktır yakar anında.

Kendini büyük ufuklara yelken açmış sanırsın ama yapamazsın.

Sen küçük dünyasında küçük hayalleri olan bir sıradansın.

Sen düşlerinde dünyayı kurtaran kahraman, kötülükle mücadele eden,

Sen okuyan, okuyup okuduğunu anlamayan,

Sen! Yapamazsın.

Yoksa bütün bunlar olmasa tek geçerim seni.