AŞKıN öZNeSi

Seni sevdim. Aşık bile oldum. Ama bu aşkın öznesi sen olmadın, olsun.

Garip bir anda hayatıma girdin. Sevmeyi ve sevilmeyi özlerken gözlerini gördüm. Gözlerin çok güzeldi BE ADAM. Gözlerin aklımda kaldı. Koyu, derin, siyah gözlerin, bir o kadar da anlamlı. Uzağa bakma adam. Sen uzağa bakınca ben boğuldum karanlığında.

O kadar kendindin ki, seni sevmemek elde değil. O kadar güzeldin ki, alamadım bazen gözlerimi. Öyle içten güldün ki, hak vermeden edemedim sana, ağzından çıkanlara katılmasam bile. Umarım kendinin farkındasındır.

Güldün bana, ben güldüm. Karıştım sonsuzluğa, nefesinde öldüm. Öyle bir koktun ki bahar yenilendi belleğimde. Mevsimler değişti, yeşiller utandı varlığından. Gökyüzü değişti senden sonra. Yanımda güldün, beni güldürdün, yanında öldüm. Peki renkler bu kadar güzel miydi senden önce?

Sen ağladın, ben ağladım, kolunda uyudum. Kokunda boğuldum. Gözyaşını sildim. Yanında huzuru çizdim. O ana kadar hiç bu kadar mutlu olmamışım gibi hissettim. İyi ki tanıdım. İyi ki vardın.

Hayatla mücadelen, zaman zaman kimsesizliğin, itip durmasaydın kendine doğru belki kokunu her içime çekişimde düşünmezdim seni bu kadar.

Uzunsun çok uzun, varlığınla, bana kattıklarınla daha da büyüyorsun her gün. BU AŞKIN ÖZNESİ SEN DEĞİLSİN, OLSUN. İnsanın başına çok nadir gelecek bir aşkı soktun aklıma. İyi ki yaptın. Giderken yanımda götüreceğim kokunu. Giderken zaman zaman gözlerim dolacak zaman zaman gülümseyeceğim her aklıma düşüşünde.

Yaşadıklarımız sana benim kadar anlamlı gelmeyecek hiçbir zaman. Ne hissettiğimi nasıl hissettiğimi oradan görmek kolay olmayacak. Ama bir gün sen de bu taraftan gör isterim hayatı. Birlikte olmakla beraberinde götürmek arasında o kadar da fark yok aslında. Yanında oturmakla içinde saklamak aynı şey aslında. Seni sevdim. Aşık bile oldum. BU AŞKIN ÖZNESİ SEN DEĞİLSİN, OLABİLİRDİN, OLMADIN, OLSUN. Aşk bu taraftan da güzel.