Birini sevmek güzeldir. Birini tutkuyla sevmek daha da güzel. Ama birini aileden biri gibi sevmek biraz tehlikeli ve acı dolu bir sevme biçimidir. Bence... Çünkü ailene kızdığında bağırıp çağırmak, kötü sözler sarf etmek kolaydır. Geri dönülmez bir hata değildir, en azından her zaman değildir. Aileden birini bilerek ya da bilmeyerek üzdüğünde bir özür, iki tatlı sözle kendini affettirebilirsin. Şımarmak, sevimlilik numaraları yapmak da cabasıdır. Sevgin ve aile bağların da pekişmiş olur. Çünkü karşılıksız sevgi dediğimiz sadece ve sadece anne babadan gelir. Ama karşı cinsi böyle sevmemek gerekir. Bu hayatımızdaki çok ince ayrımlardan biri değildir ama biz yine de öyleymiş gibi yaşıyoruz. Elindeki sevginin değerini bilemeden yaşadığın günler sıradanmışcasına geçerken ve üstüne bir de yaşlanırken mutlu günlerini yanına kar saymadan yaşıyor insan. Değerini bilmeden hoyratça tüketiyor... Oysaki en değerli anlar işte o anlar. İşin en ironik tarafı da bunu içten içe seziyor olmamıza rağmen bu boş vermişlik ve koyvermişliğin bizi bitiriyor olması...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder